Samenstellingsetikettering van textiel: wat verplicht is en wat niet

Wat er op het samenstellingsetiket moet staan

De regel is Verordening (EU) nr. 1007/2011, die rechtstreeks in de hele Unie geldt. Ze geldt voor elk product dat voor minstens 80% van het gewicht uit textielvezels bestaat: kleding, sjaals, stoffen tassen, huishoudtextiel. Ze vraagt vier dingen:

• Officiële vezelnamen. Alleen de benamingen uit bijlage I van de Verordening zijn toegestaan: katoen, vlas, wol, zijde, viscose, polyester, polyamide, elastaan, acryl, lyocell… Handelsnamen alleen («Lycra», «Tencel») of verzinsels («technisch weefsel») zijn niet toegestaan: ze mogen de officiële naam aanvullen, niet vervangen.
• Gewichtspercentage van elke vezel, van groot naar klein. Bijvoorbeeld: «65% polyester, 32% viscose, 3% elastaan».
• Geen afkortingen. «CO», «PES» of «EL» volstaan niet richting de consument.
• In de officiële taal van het land waar wordt verkocht. Elke lidstaat beslist welke: in Spanje in het Spaans; in Frankrijk in het Frans; in Duitsland en Oostenrijk in het Duits; in Italië in het Italiaans; in Nederland in het Nederlands; in Portugal in het Portugees; in België in de taal of talen van de regio waar wordt verkocht. Je mag andere talen toevoegen.

De vezelnamen in de talen van Werop

De benamingen zijn die van bijlage I van de Verordening, die in elke EU-taal een officiële versie heeft. Deze tabel bevat de meest gebruikte vezels in de mode, in de talen van de landen waar Werop zal openen (Engels vanwege Ierland). In België is het etiket in de taal van de regio: Frans, Nederlands of, in het Duitstalige gebied, Duits; in Oostenrijk in het Duits.

«Voering» is geen vezel, maar staat op bijna alle etiketten van kledingstukken met meerdere delen. De verplichte zin voor delen van dierlijke oorsprong, per taal:

• Spaans: «Contiene partes no textiles de origen animal»
• Engels (Ierland): «Contains non-textile parts of animal origin»
• Frans: «Contient des parties non textiles d’origine animale»
• Duits: «Enthält nichttextile Teile tierischen Ursprungs»
• Italiaans: «Contiene parti non tessili di origine animale»
• Portugees: «Contém partes não têxteis de origem animal»

«100%», «zuiver» en kleine hoeveelheden

• «100%», «zuiver» of «geheel» gebruik je alleen als het kledingstuk uit één enkele vezel bestaat. Tot 2% vreemde vezels (5% bij gekaarde producten) wordt getolereerd als dat technisch onvermijdelijk is, niet als ze er bewust aan worden toegevoegd.
• Vezels die elk minder dan 5% wegen, of samen minder dan 15%, mogen worden samengevoegd als «andere vezels».
• Tussen wat je vermeldt en wat een analyse zou laten zien, geldt een fabricagetolerantie van 3%.

Kledingstukken met meerdere delen

Heeft het kledingstuk onderdelen met verschillende samenstellingen — een jas met voering, een jurk met een lijfje en rok van verschillende stoffen —, dan vermeld je de samenstelling van elk deel: «Buitenstof: 80% wol, 20% polyamide. Voering: 100% viscose». Dat hoeft niet voor onderdelen die niet de hoofdvoering zijn en minder dan 30% van het totaal wegen.

Bont, veren, parelmoeren knopen

Heeft een textielproduct niet-textieldelen van dierlijke oorsprong (een bontkraag, donsvulling, leren patches, knopen van parelmoer of hoorn), dan moet het etiket letterlijk de zin «Bevat niet-textieldelen van dierlijke oorsprong» bevatten.

Voorbeelden: goede en foute etiketten

Zes etiketten zoals we ze dagelijks bij kleine merken zien, met wat er bij elk misgaat.

Hoe het etiket eruit moet zien

Duurzaam, leesbaar, zichtbaar en stevig aan het kledingstuk bevestigd: aan de binnenkant ingenaaid of bedrukt. Een los kartonnen hangetiket is op zich niet genoeg, want dat gaat er vóór het eerste gebruik af. Er is geen verplicht formaat of verplichte vorm.

Verkoop je online: de samenstelling staat ook op de productpagina

De Verordening eist dat de samenstelling vóór de aankoop voor de koper beschikbaar is, ook wanneer die langs elektronische weg plaatsvindt. Met andere woorden: het is niet genoeg dat het etiket in het kledingstuk zit dat thuis aankomt; de productpagina moet voluit «72% katoen, 28% vlas» vermelden.

Voor schoeisel geldt een andere regeling

Schoeisel wordt niet op vezels geëtiketteerd, maar op materialen, volgens Richtlijn 94/11/EG, die elk land in eigen regelgeving heeft omgezet (in Spanje het Real Decreto 1718/1995). Je vermeldt met de officiële pictogrammen of met tekst waarvan elk van de drie delen is gemaakt — bovendeel, voering en binnenzool, en loopzool — en kiest daarbij uit leder, gecoat leder, textiel of andere materialen. Je vermeldt het materiaal dat minstens 80% van elk deel uitmaakt. Het etiket zit op minstens een van de twee schoenen. De pictogrammen zijn in de hele EU hetzelfde; gebruik je tekst, dan moet die in de taal zijn die het land waar je verkoopt voorschrijft.

Wie is verantwoordelijk: de gegevens van de fabrikant

Sinds 13 december 2024 geldt Verordening (EU) 2023/988 inzake algemene productveiligheid. Elk consumentenproduct moet de naam of het merk van de fabrikant en diens post- en e-mailadres vermelden, plus een referentie waarmee het product kan worden geïdentificeerd (model, partij of serienummer). Verkoop je online, dan moeten die gegevens ook in het aanbod staan. Maak je je eigen merk, dan ben jij de fabrikant.

Wat niet verplicht is (al zet bijna iedereen het erop)

• Was- en onderhoudssymbolen. Vrijwillig, maar sterk aan te raden.
• Land van productie. Niet verplicht in de EU. Zet je het erop, dan moet het kloppen.
• Maat. Geen regel schrijft het voor, maar zonder maat verkoop je niets.

De meest gemaakte fouten

• Afronden naar «100%». Een beetje elastaan of polyester telt mee; je mag alleen weglaten wat binnen de tolerantie voor onvermijdelijke vreemde vezels valt.
• Percentages die niet optellen tot 100 of in de verkeerde volgorde staan.
• Het merk gebruiken in plaats van de vezel («Lycra», «Tencel», «Coolmax») of een fantasienaam («technisch weefsel», «vegan zijde», «vegan leer»).
• «Bamboe», «soja» of «melk» alsof het vezels zijn: bamboe is viscose, lyocell of modal; de andere zijn ook geregenereerde vezels met een eigen officiële naam.
• «Scheerwol» terwijl het dat niet is. Dat mag alleen als de wol nooit deel heeft uitgemaakt van een afgewerkt product; in een mengsel moet bovendien alle wol scheerwol zijn, minstens 25% van het gewicht uitmaken en met slechts één andere vezel gemengd zijn.
• Etiket alleen in het Engels (of alleen in de taal van het atelier) op een kledingstuk dat in een ander land wordt verkocht.
• De voering vergeten of de delen met een andere samenstelling.
• Alleen een kartonnen hangetiket, dat wordt weggegooid zodra het kledingstuk voor het eerst wordt gedragen.
• Een productpagina die de samenstelling niet vermeldt, of een andere dan op het etiket.
• Bij schoeisel een synthetisch materiaal «leder» noemen: «leder» is gelooide dierenhuid; synthetisch materiaal vermeld je als «andere materialen».

Checklist voordat je publiceert

• Het ingenaaide etiket vermeldt de samenstelling met officiële vezelnamen, in de taal van elk land waar je verkoopt (in Nederland Nederlands), en met percentages.
• De percentages tellen op tot 100 en staan van groot naar klein.
• Er staat geen «100%» of «zuiver» als er meer dan één vezel is.
• Is er een voering of een ander deel, dan heeft elk deel zijn eigen samenstelling.
• Zit er bont, veren, hoorn of parelmoer in: «Bevat niet-textieldelen van dierlijke oorsprong».
• Het kledingstuk of de verpakking vermeldt je naam of merk, postadres en een contact-e-mailadres.
• De productpagina herhaalt de samenstelling letterlijk.

Deze gids is informatief en vat de meest voorkomende verplichtingen voor een klein merk samen; hij vervangt de tekst van de regelgeving niet en is geen juridisch advies. Bronnen: Verordening (EU) 1007/2011 · Richtlijn 94/11/EG (schoeisel) · Verordening (EU) 2023/988. De benamingen in andere talen komen uit de officiële versies van bijlage I van Verordening 1007/2011 op EUR-Lex.